ΞΕΝΙΑ

ΞΕΝΙΑ

 

της Κλεοπάτρας Λυμπέρη

 

Είμαι ο ξένος. Ίπταμαι υπεράνω των νεφών, υπεράνω

των υδάτινων ροών. Ίπταμαι – στην υλική μου αιώρηση η

ύλη μου δεν συμμετέχει. Από ψυχή είμαι, από νεκρούς,  από

αιωρούμενους κάκτους, από λουλούδια της ερήμου, από τριγμούς

των οδόντων,  από ψάρια που σπαρταρούν μέσα σε όνειρο,

από μουγκά στήθη κοριτσιού,  από κομμένα χέρια, πόδια,

κεφάλια.  Από τάφους.

Είμαι  ο ξένος. Eίμαι ο – ίπταμαι – τα πτερύγιά μου αρχαγγέλου

είμαι ο – στην αύρα των ωρών – είμαι ο – από ξίφη που

σφυρίζουν προς τη Μέκα – είμαι ο – ίπταμαι υπεράνω

στο στόμα μου τα λόγια του δερβίση :   εκταθείτε προς το φως.

Εκτείνομαι. Ως την απέναντι ξηρά. Με το ένα χέρι κρατώ το χέρι

της γυναίκας που ψάχνει το παιδί της στα νερά.

Στον ανθισμένο ποταμό των πνιγμένων ευλογώ την ύλη τους

το κοχύλι τους. Είμαι ο ξένος. Απ’ το κοχύλι μου φυσώ ως

την αλλότρια φάρα. Έρχομαι να σε βρω σαν το ζητιάνο, σαν

χαμένο ελάφι. Είμαι ο – με φοβάσαι;

Αυτοί οι πνιγμένοι μιλούν τη ζωή μου – είμαι ο – από αίμα

από πόνο  – είμαι ο – από κεραυνό, από τρόμο – είμαι ο –

εκτείνομαι εκτείνομαι  προς το φως. Είμαι ο ξένος.  Ίπταμαι,

υπερίπταμαι των πολέμων, των σφαγών, των κραυγών.

Είμαι ο ξένος.  Είμαι εσύ.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s