ΚΑΡΑΒΑΣ

ΚΑΡΑΒΑΣ

της Έλλης Αριστείδου Ιωάννου
Ένα μικρό δείγμα της μεγαλύτερης τραγωδίας της προδομένης Κύπρου μας. Καλοκαίρι, Ιούλης 1974. Ο Αττίλας αποβιβάζεται από θαλάσσης στο πέντε-μίλι του Καραβά μας.
Πρόσφυγες στην ίδιά μας την πατρίδα την ματωμένη Κύπρο μας. Πρόσφυγες!

Πρόσφυγας πούσιεν μιαν παθκιάν
Στον τόπο που εγεννήθη
Μιαν καλυβούδαν φτωσιτζιάν
Έσιει καμόν στα στήθη
Που τον καμόν του τραουδά
Πόχασεν το παλάτι
Σαν το πουλλίν που τζιελαδά
Που η φουλιά του εχάθη

Σκότωσαν την ψυσιή μας, μάτωσαν τα παιδιά μας ανεπανόρθωτα, έσβησαν τα παιδικά τους όνειρα. Μας ξερίζωσαν μας κυνήγησαν, εξαναγκαστήκαμε να πάρουμε τα παιδιά μας και να φύγουμε με τα ρούχα που φορούσαμε, μας αφάνισαν. Έκλεψαν την ζωή μας, το χώμα που μας γέννησε και ανέθρεψε!
Πρόσφυγες παντού! Σε βουνά, κάτω από τα δέντρα, άλλοι φιλοξενούμενοι σε σχολεία, και από συμπολίτες μας, και αργότερα σε ψυχρά αντίσκηνα. Μερικοί έφυγαν για το εξωτερικό, κατατρεγμένοι και καταπονημένοι. Στερέψανε πια τα δάκρυά μας όμως η ψυχή μας αιμορραγεί! Κανένας δεν την βλέπει ούτε την αφουγκράζεται ούτε την νιώθει, μα ούτε που τον νοιάζει, όπως λέει και μια κυπριακή παροιμία: «ξένοι πόνοι, χάχχανα».

Μα, αυτό το αίμα των ψυχών,
ποτάμι έχει γίνει…
Και των νεκρών και ζωντανών!
Το άδικο δεν σβήννει…
Συρματοπλέγματα σε μάτωσαν πατρίδα
Το αίμα σου ποτάμι αργοκυλά
Του ήλιου σιγοσβήνει η ηλιαχτίδα

κι ο ουρανός με κλάμα σου μιλά

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s