ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ!

ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ!

 

της Ηρώς Κακαζάνη

 

Περπατώ και μπλέκονται τα βότσαλα στα πόδια μου.

Τα κύματα θυμωμένα με βρέχουν.

Τα ίδια κύματα έβγαλαν στην ακτή

εκατοντάδες άψυχα κορμιά.

Τα ξέβρασαν σαν άψυχους κορμούς δέντρων.

Έφυγαν από τις φλόγες και τις στάχτες

και αντάμωσαν το θάνατο στη χώρα της Ελευθερίας,

πριν καν προλάβουν να αναπνεύσουν τον αέρα της.

Εικόνες, χιλιάδες τραγικές εικόνες.

 

Κι εκείνη η μάνα να κοιτάζει τον ορίζοντα,

σαν να αποχαιρετά μέσα από τα σύννεφα το παιδί της.

Χάθηκε.

Κι εκείνη πρέπει τώρα να δέσει

την καρδιά της κόμπο

και να μάθει να ζει μόνη της.

Το ψωμί που της δόθηκε

δεν θα το κόψει στη μέση.

Θα το πετάξει στη θάλασσα,

εκεί που πέταξε και η ζωή το σπλάχνο της.

 

Περπατώ και κλωτσάω τα κύματα που αφρίζουν

πάνω στους μαύρους βράχους.

Και προσπαθώ να καταλάβω.

Το ίδιο και τα μάτια που με κοιτούν απεγνωσμένα,

τα μάτια της συνείδησής μου.

Με κοιτούν και με ρωτούν «Γιατί άφησες να συμβεί

αυτός ο πόλεμος; Γιατί δεν τον σταμάτησες;»

 

Αν όλοι δίναμε τα χέρια με αγάπη,

θα ενώναμε τους ανθρώπους με μια αλυσίδα ζωής

και δεν θα αφήναμε περιθώριο για κανέναν πόλεμο,

για κανέναν άδικο θάνατο.

Νιώθω την καρδιά μου βαριά.

Περπατώ βιαστικά να προλάβω την ελπίδα,

που επίμονα τρέχει να κρυφτεί

στα σπασμένα όνειρα.

Νιώθω την ανάγκη να φωνάξω.

Συγχώρα με, Θεέ μου, γι’ αυτήν την κτηνωδία.

ΕΛΕΗΣΟΝ ΚΑΙ ΣΩΣΟΝ ΗΜΑΣ ΑΜΗΝ.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s