Ο ΠΡΟΣΦΥΓΑΣ ΔΙΠΛΑ

Ο ΠΡΟΣΦΥΓΑΣ ΔΙΠΛΑ

 

του Κωνσταντίνου Μαυρίδη

 

Δεν έχει λόγο αυτός ο ξεριζωμός

Ψάχνεις μέσα και γύρω σου και δεν βρίσκεις λόγο

Μόνο η ελπίδα στο τέρμα του δρόμου σού μοιάζει

Κι οι εικόνες που κουβαλάς πάνω σου

Γιατί τα βράδια που κρυώνεις και πεινάς

Παίρνουν τη μορφή των ανθρώπων που γνώριζες

Γίνονται τα μέρη που σε μεγάλωσαν

Η πατρίδα που ακόμα θυμάσαι

 

Δεν έχει λόγο αυτός ο ξεριζωμός

Δεν χωράνε μέσα σου οι κραυγές και το αίμα

Γιατί ό,τι αγάπησες και σ’ αγάπησε ήταν στέρεο

Και δεν ταιριάζει με το υγρό τοπίο γύρω σου

Κάποτε κύματα, κάποτε βροχή κι άλλοτε δάκρυα

Για την αλήθεια που δεν είναι πια αλήθεια

Για εκείνη την ελπίδα στο τέρμα του δρόμου

Για το χάδι, που ακόμα περιμένεις

 

Δεν έχει λόγο αυτός ο ξεριζωμός

Όπως δεν έχει λόγο ό,τι δεν έχει ρίζες

Και σώμα και καρπούς

Και χέρια που απλώνονται για ν’ αγκαλιάσουν

Και μάτια που υπόσχονται ιδανικούς έρωτες

Και λόγια που γίνονται έργα

Έργα με ρίζες και σώμα και καρπούς

Σαν την αγάπη, που ακόμα ονειρεύεσαι

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s