ΣΤΙΣ ΑΚΡΟΓΙΑΛΙΕΣ ΤΗΣ ΛΕΣΒΟΥ ΚΑΘΙΣΑ ΚΙ ΕΚΛΑΨΑ 

Στις ακρογιαλιές της Λέσβου κάθισα κι έκλαψα

 

της Κυριακής Λυμπέρη

 

ψαλ. 136,1 Ἐπὶ τῶν ποταμῶν Βαβυλῶνος

ἐκεῖ ἐκαθίσαμεν καὶ ἐκλαύσαμεν ἐν τῷ μνησθῆναι ἡμᾶς τῆς Σιών.

 

Θέλω να κλάψω τώρα που μυρίζω ελευθερία

μα βλέπω ένα γύρω τα κορμάκια σπαρμένα στην ακτή·

πληρώσανε τ’ αδέρφια ακριβά τον οβολό τους στα κύματα

και πιο πριν βορά για βόλια, μαχαίρια και κανόνια.

Πατρίδα μου κατάντησες σκακιέρα του Κακού

κι εμείς τα αναλώσιμα μίζερα πιόνια της ντροπής.

Θέλω να κλάψω για το σώμα σου που στέγνωσε η φωτιά

σπίτι, τραγούδια, γέλια, ειρήνη πάνε·

ύστερα τα στρατόπεδα της υπομονής

κάτω από τις τέντες νύχτες αγρυπνίας, λύπης άστρα

λιγνές ελπίδες να μας νανουρίζουν ως το πουθενά.

Πήραμε το ταξίδι χωρίς επιστροφή·

πρησμένα τώρα πόδια που οδηγούν στη νοσταλγία·

θέλω να κλάψω καθώς το χιόνι μας τρυπάει το πετσί

και φεύγουμε, όσο πιο μακριά μας επιτρέπεται.

Μα ο άνεμος στο τέλος θα κοπάσει για τους δυνατούς·

αν σφίγγεις δόντια, σε βρίσκουν των ανθρώπων τα ελέη·

οι ήλιοι του Βορά το φως τους και σ’ εμάς θα το παραχωρήσουν·

οι ζωές μας αύριο στους υπονόμους θα κυλούν μιας πόλης ξένης.

Και μόνο εσύ -παρτίδα χαμένη απ’ την αρχή-

στις στάχτες -πατρίδα μου- θα μετράς την ερημιά σου.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s