ΠΡΟΣΦΥΓΑΣ

Πρόσφυγας

 

του Ηλία Τσώλη

 

Αν δεις γύρω σου αντάρα κι ακούσεις φωνές,

αν δεις ρούχα πολύχρωμα, βρώμικα, φορεμένα όπως σ’ ανθρώπους που

τρέχουν φοβούμενοι μια άδικη οργή.

Αν δεις ο μόνος δρόμος φυγής να ‘ναι στη θάλασσα, τούτη η θάλασσα που σαν άλλος

Ιορδάνης ποταμός βαφτίζει πρόσφυγες τους άμοιρους ταξιδευτές της,

τότε να τρέξεις και εσύ να παλέψεις με το άγνωστο,

γιατί το γνωστό σε κυνηγά,

ρότα σου χάραξε η μοίρα μέσα σε κρύο και υγρό μονοπάτι,

στην αγκαλιά σου τρέμει το σπλάχνο σου,

πιο τρομαγμένο κι αυτό από σένα,

στη φοβισμένη καρδούλα του θέλει γαλήνη,

προσπαθώντας ν’ ακούσει το χτύπο της δικής σου,

και πρέπει να φανείς δυνατός,

να δώσεις βήμα αργό στη δική σου καρδιά,

ψάξε στο αρμυρό νερό να βρεις φίλο και παρηγορητή,

μετρώντας κύματα, τρώγοντας πόνο κι αναπνέοντας εικόνες,

γιατί οι παλιές σου ωραίες εικόνες

θα ‘ναι οξυγόνο στη νέα σου άγνωστη ζωή

και κλείνεις τα μάτια σου σαν να κλειδώνεις πόρτα στο άδικο

και τον θάνατο που πολιορκούν το κάστρο της ζωής σου,

μα αν τ’ ανοίξεις και κοιτάξεις τη σφιχτή  σου αγκαλιά,

θα βρεις όλη τη δύναμη του κόσμου σε δυο ματάκια,

που τώρα πια κλειστά ονειρεύονται στεγνό χώμα, ζεστά ρούχα, μια μπάλα και

σένα… να ‘σαι πάντα εκεί και να τους γελάς!

Σκληρός είναι ο κόσμος, γιατί δεν ονειρεύεται μέσα απ’ τα μάτια παιδιού.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s