Ο ΠΡΟΣΦΥΓΑΣ

Ο πρόσφυγας

 

της Αγγελικής Σταματούκου

 

Όσο πιο βαθύ είναι το σκοτάδι της νύχτας,

τόσο πιο φωτεινά είναι τ’ αστέρια!

Όσο απόλυτη είναι η ησυχία της νύχτας,

τόσο πιο γλυκά ακούγεται το κελάηδισμα του αηδονιού.

Εσύ όμως τη νύχτα που έφυγες

κυνηγημένος απ’ το πατρικό σου,

δεν ήξερες ότι έχασες την Πατρίδα σου.

Όταν μέρα και νύχτα, περπατούσες με φόβο

ατέλειωτο μεσ’ στην ψυχή σου,

δεν γνώριζες ότι προίκα στη συνείδησή σου,

θα είχες πάντα το φόβο…

Ο χρόνος, ύφανε το χαλί των αναμνήσεων

και έπλεξε το χθες με το σήμερα.

Σήμερα, που βουνό στις παραλίες των νησιών μας

είναι τα πορτοκαλί σωσίβια!

Ο κόσμος άλλαξε. Μα όχι, είναι πάντα ο ίδιος…

Στο άκουσμα της λέξης πρόσφυγας,

η καρδιά σου χτυπά γρήγορα και ψάχνεις

να απλώσεις τα χέρια σου, για τη βοήθεια

που πήρες κάποτε,

να την ανταποδώσεις!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s