Η ΝΟΣΟΣ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ

Η νόσος των αιώνων

 

της Δάφνης Κουμούλη

 

Πατρίδα που νύχτωσες νωρίς, κομματιάστηκες σε σκιές

κι εγώ καταρρέω στον πόνο της σάρκας σου.

Έχασα την αυλή απ’τα πόδια μου, το παιχνίδι απ’το χέρι.

Συγχώρα με τώρα…

πήρα μαζί την τελευταία ζεστασιά της αποτέφρωσης

κι ατέλειωτα φεύγω σ’ ατέλειωτους δρόμους.

Δαίμονες! αντίκρυ σας τώρα βαδίζω

και αντίκρυ σας ήλπισα τον θεό να γνωρίσω.

Μα πουθενά δεν βρήκα απάτητη γη να ξαποστάσω,

λάφυρα θεριών δαμάστηκαν καταμεσίς του πελάγου,

τα σκέπασε ο χρόνος κι οι δρόμοι θαρρείς σταμάτησαν,

είναι που λικνίζεται ξανά ο χορός του Ζαλόγγου.

Πέτρωσε η ιστορία κι η υπομονή λιγοστεύει,

μια μπουκιά αγάπη για τον άνθρωπο…

Έι εσείς που αμπαρωθήκατε με φρίκη,

μη μας κοιτάτε ανορθόγραφα,

τους ίδιους δαίμονες με σας συναντήσαμε

και σκίρτησε η ύπαρξή μας,

ένα λεπίδι κόβει τώρα την καρδιά μας,

αγιάτρευτοι πλάνητες σε τόπους ακάθαρτους ,

στην τελευταία μάχη σήμερα ή ζούμε ή πεθαίνουμε.

 

Έι εσύ τραγικέ!

τραγικό να πιστεύεις πως δεν είσαι οι άλλοι…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s