Η ΚΡΑΥΓΗ ΤΗΣ ΠΕΤΡΑΣ

Η κραυγή της πέτρας

 

του Γιάννη Παπαμιχαήλ

 

Φωνή π’ ακούγεσαι βραχνή που λίγο λίγο σβήνει

πιασμένη σε αντίδικες, μοιραία λάθος σκέψεις

είσαι αυτό που χάνεται μεσ’ στη φριχτή οδύνη

αποκαΐδια κάποτε θα βρεις σαν επιστρέψεις.

 

Μέσ’ απ’ τις πέτρες τις παλιές αρχαίες παραστάσεις

στρατοί πολέμοι αλαλαγμοί παράσταση εικόνων

το μάτι οριοθετεί απέραντες εκτάσεις

και θάλασσα που σέρνεται στην άμμο των λειμώνων.

 

Ολούθε αραδιάζονται τα ταφικά μνημεία

θυμίζοντας, οι άνθρωποι έχουν κάποια πατρίδα

και μεσ’ απ’ τα ερείπια να κάνουν κάποια μνεία

έτσι μπορούν να απαιτούν ηρωική μερίδα.

 

Μνημεία που βουβά κοιτούν τις πλάτες των φευγόντων

είναι δειλία η φυγή, οι πέτρες το γνωρίζουν

και όσοι αντισταθήκανε κ’ η μνήμη των απόντων

εικόνες εφιαλτικά στο παρελθόν γυρίζουν.

 

Δεν είναι πρόσφυγες αυτοί π’ αφήνουν την πατρίδα

άμοιροι είναι απόδημοι κι οριστικά χαμένοι

την ιστορία δεν μπορείς να πεις  πως δεν την οίδα

θα ειν’ εκεί αείποτε και θα σε περιμένει.

 

Κάποτε ν’ απολογηθείς κι ας μένεις σ’ άλλη χώρα

δεν είναι ανάγκη να ΄σαι εδώ, όπου και να κοιμάσαι

παρείσακτος θα γίνεσαι και θα σου λεν “προχώρα”

εσύ που την πατρίδα σου δε θέλεις να θυμάσαι.

 

Κάθε λαός στον τόπο του γεννιέται και πεθαίνει

και πολεμάει τ’ άδικο ως τη στερνή ρανίδα

όσο κι αν είναι δύσκολο, όσο κι αν αντιβαίνει

στ’ αδιέξοδα του θάνατου, θα παραμένει ελπίδα.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s