Η ΦΑΡΟΥΖ

Η Φαρούζ

 

του Ηλία Καραμπά

 

Πίσω της άφησε ερείπια, καπνούς, τις

στάχτες του πατρός και έναν ολόλαμπρο γυιό,

που χάθηκε στις στράτες, στον κουρνιαχτό του μένους.

Της είχε απομείνει το κρύο φεγγάρι, ένα

όνειρο θλίψεως θαλάσσης και μια ελάχιστη

σπίθα ότι μπορεί ν’ ανάψει πάλι το κεράκι της ζωής.

Πλήρωσε μια τρύπια βάρκα, σαν μαύρη

τρύπα προς το φως.

Την ώρα που πνιγόταν δεν φώναζε καθόλου,

δεν φώναζε βοήθεια Θεέ μου ή βοήθεια Αλλάχ.

Μόνον προσέθεσε στο βάθος της θαλάσσης

ένα δάκρυ χυσό-πικρό μεταξύ αυτοχειρίας,

χαρμολύπης και ατυχήματος ανάμεσα σε

μισεμό και παραδείσου επαναπατρισμό

να πάει να βρει τον ακριβό της γυιό.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s