Ο πρόσφυγας

Ο πρόσφυγας

 

του Πέτρου Λυγίζου

 

Ο πρόσφυγας έχει όνειρα διωγμένα,

μια βαλίτσα φθαρμένη απ’ τους μάταιους χειμώνες

και ρούχα σχισμένα απ’ τη βίαιη εισβολή της νύχτας.

Τα μάτια του τα σκεπάζει η σκόνη,

τόσο που με τα δάκρυα φτιάχνει πηλό

να χτίσει μια ζωή απ’ την αρχή…

 

Ο πρόσφυγας δεν έχει πια τίποτα.

Η γυναίκα του πνίγηκε την περασμένη νύχτα

μ’ ένα παιδί στην παγωμένη αγκαλιά της,

μ’ ένα αστέρι που σπαρταρούσε στα χείλη της.

Σέρνει τα βήματά του από συνήθεια

ή –μάλλον- από την ανάγκη του να ζήσει,

για να θυμάται

το τελευταίο ουρλιαχτό της γυναίκας του,

τα γαντζωμένα χέρια του παιδιού στο λαιμό της,

το θλιμμένο βλέμμα της μάνας του

όταν ξεκινούσε για τη σωτηρία…

 

Ο πρόσφυγας περπατάει νεκρός.

Μονάχος, σ’ έναν κόσμο εχθρό,

σ’ έναν κόσμο ξένο.

Δεν θα ρωτήσει ποτέ κανείς γι’ αυτόν,

δεν θα νοιαστεί κανένας,

παρά μονάχα οι φύλακες,

ένα σκυλί εκπαιδευμένο,

δυο-τρεις υπάλληλοι της πρεσβείας.

 

Θα ζει για πάντα πεθαμένος.

Οι νύχτες του θα είναι στοιχειωμένες,

η θάλασσα θ’ αναδύει πάντα θάνατο.

Κι όλοι οι άνθρωποι στον κόσμο αυτόν,

θα είναι οι απόκοσμοι φύλακες της ζωής του.

Δεν θα έχει όμως πια όνειρα διωγμένα.

Γιατί, δεν θα’ χει κανένα όνειρο πια…

 

Κατά τ’ άλλα, ο πρόσφυγας είναι άνθρωπος.

Στη φθαρμένη βαλίτσα του θα υπάρχουν  πάντα,

ένα γράμμα του πατέρα του με ευχές,

ένα παραμύθι που διάβαζε στην κόρη του τις ζεστές νύχτες

στην μακρινή πατρίδα,

κι ένα τσακισμένο –σαν την ψυχή του- διαβατήριο για την κόλαση,

που του είχαν παραστήσει τάχα

πως θα ήταν παράδεισος…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s