Ένας πρόσφυγας γράφει το τέλος της Ιστορίας

Ένας πρόσφυγας γράφει το τέλος της Ιστορίας

 

του Ηλία Γκρή

 

Μόνος στα βότσαλα μιας παραλίας· πάνω του πέφτει ο ίσκιος

απ’ το βουνό του νησιού. Και είναι σαν να κάθεται στην άκρη

στον καημό με την παλίρροια να ξεβράζει στα πόδια του

σωσίβια συντρίμμια όνειρα. Κι όπως ακούει ακόμη τη θάλασσα

να φέρνει ο φλοίσβος της φωνές δίχως πτώματα· μονολογεί…

 

Όσοι αγρύπνησαν μες στο τρελό γέλιο της θύελλας

Δε θα ’χουν ύμνους λιβανωτούς για χάρη σου

Αν δε σκύψεις στου μετανάστη το στόνο τού πρόσφυγα

Να έρχεται η ανάμνησή σου αθόρυβα σαν άνοιξη

Επίσημη κυρία

Που καταπίνει ένα σωρό ψευτιές η άρρωστη ευτυχία σου

Πόσες τραγωδίες ταλαίπωρης μοίρας

Δεν παράβλεψες στα κιτάπια σου υπερφίαλη

Ούτε πέρασαν σ’ ένα λογισμικό φιλανθρωπίας!

Κυρία

Που μεθάς με αναθυμιάσεις μεγάλων ιδεών

Και χαϊδεύεσαι ξεδιάντροπα μ’ έμπορους

Εξοπλισμών μοντέρνων σαν στίχους του Πάουντ

Σ’ έχουν γραμμένη κι όσα λιπόσαρκα δεν πρόλαβαν

− Τα καημένα μόλις άγγιζε το χεράκι τους έν’ άστρο

Επίσημη κυρία

Τον ύπνο σου στοιχειώνουν διαδικτυακά εγκλήματα

Ξυπνάς σαν απ’ εφιάλτη και καβαλάς τον αιώνα

Κυνηγημένη από τις ενοχές σου το βλέμμα τους

Ιστορία ταπεινωμένη παλλακίδα των ισχυρών!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s