Το παράπονο του πρόσφυγα

Το παράπονο του πρόσφυγα

της Κατερίνας Λιβιτσάνου

Μη με κοιτάς περίεργα κι αδιάφορα
πολίτη της πολιτισμένης γης.
Μη βλέπεις τα κουρελιασμένα ρούχα μου,
το θαλασσοδαρμένο σώμα μου , μην προσπερνάς
τ’ απελπισμένο βλέμμα μου και μη διαγράφεις
τα όνειρά μου και το δικαίωμα να ζω…

Είχα κι εγώ πατρίδα με καταγάλανο ουρανό,
είχα ένα σπίτι και μια ηλιόλουστη αυλή
ήμουν ολόκληρου του κόσμου βασιλιάς
με μια γυναίκα, με παιδιά, με τους γονείς,
μ’ άλλους πολλούς δικούς μου αγαπημένους
κι όλοι μαζί το μέλλον μας σχεδιάζαμε.

Τα ‘χασα όλα: από τον ολέθριο πόλεμο
και των εμπόρων την απανθρωπιά
που μας στοιβάξανε σε σαπιοκάραβα
και μας παράτησαν στ’ αγριεμένα κύματα.
Τώρα εγώ ο «τυχερός» δε θέλω λύπηση,
απόρριψη και περιφρόνηση από σε.

Δείξε μου λίγη ανθρωπιά, βοήθησέ με,
κάνε με να νιώσω πως υπάρχω δίπλα σου
δώσε μου την ευκαιρία να πιστέψω
πως έχω δύναμη να ξεκινήσω απ’ την αρχή
-αν φυσικά μπορώ- , και μην ξεχνάς
ότι κι εσύ είσαι έρμαιο των δυνατών…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s