Πρόσφυγας

Πρόσφυγας

της Άννας Νικολαϊδη

Πόνος, προσφυγιά
Δαρμένοι απ’το κύμα
Φευγάτοι απ’τη ζωή
Μα μόνο μ’ένα κρίμα
Άρπαξε αυτό που πρόλαβες
Μια ουγγιά ζωή, ένα νεύμα,
Άραγε θα μπορέσεις να τη δεις
Την άχνα ελπίδας μέσα;
Θύμησες, νοσταλγικά
Επεισόδια απ’τη ζωή σου,
Το βιος π’εχάθη, έχασες
Μα και μαζί τα πάντα;

Όχι, δεν είν’έτσι
Λάθος κραύγασες
Έχεις ακόμη έχεις
Να λάβεις κάτι απ’το Θεό
Σε μια χώρα μονάχη,
Λίγο φτωχή που έγινε,
Ελλάδα τηνε λένε,
Αλλά κράτα γερά, θα τα καταφέρεις,
Ίσως ταλαιπωρηθείς κι άλλο,
Πέρασμα ή κι αποθήκη απόγινε,
Κακομοίρα εκατάντησε,
Ορμητήριο ψυχών, δικών της και δικών σας,
Όλων των κρατών,
Των πονεμένων…
Κανείς όμως δεν ξέρει
Στο τέλος τι θα γίνει
Την τύχη της και τη δική σας
Ποιος θα την αρπάξει
Ίσως ο καθείς μόνος του
Αποφασίσει τι θα κάνει
Αν θα φύγει, αν θα μείνει,
εάν χαρτιά θα λάβει.
Κι έτσι αβέβαιο το μέλλον
Όπως πάντα,
Χαράσσει άλλη ανατολή,
όποια καθείς προλάβει
πριν τον Άδη επισκεφθεί
και μαύρο τον γεμίσει.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s