Εξομολόγηση ενός πρόσφυγα

Εξομολόγηση ενός πρόσφυγα

του Λουάν Τζούλις

…Μάζεψα σ’ αυτό το μπαούλο τον εαυτό μου.
Οι ρυτίδες, λιμανάκια του πόνου
αλάτιζαν με πίκρα το δάκρυ της γενέτειρας…
Τα όνειρα, δεν βρήκαν εισιτήρια
και οι γονείς πεθαμένοι, δεν πρόλαβαν να με χαιρετήσουν…
Τo κλάμα τού μόλις γεννημένου εγγονού
το έκρυψα στο λαρύγγι μου
και το άσπρο μαντίλι της γυναίκας
τo κρατούσα σημαία στο αγριεμένο κύμα…
Μη με βρίζετε.
Είμαι κουφός που ακούω
και πονώ από ξερές πληγές.
Τυφλός από μαχαιριές αστραπές
και κουτσός μες απ’ τα χαλάσματα.
Ο γείτονάς μου, ακόμα κλαίει. Kι εγώ γι’ αυτόν.
Έχασε, όλα τα παιδιά του σ’ αυτές τις μαλωμένες νύχτες.
Μη με παρεξηγήσετε.
Ήρθα να σώσω αυτό το μπαούλο, που δεν σηκώνει κλειδαριές.
Ίσως να το χαρίσω σε σας,
ελαφρύνοντας τόν ι αυτό μου.
Δεν θέλω κανένας να είναι ορφανός, δεν θέλω…
Μη με βρίζετε!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s